Sculptuur van de maand
Elke maand schenken we aandacht aan één sculptuur en beeldhouwer in Nederland. Uit de openbare ruimte, privé collectie of musea. We lichten de sculptuur en biografie van de beeldhouwer toe en laten we zien hoe divers de Nederlandse beeldhouwkunst is. Ter inspiratie, hoop of misschien wel troost.
oktober 2025
Claus Sluter
Mozes put – ca. 1400
De Mozesput – ca. 1400
De Mozesput van Claus Sluter – Een Nederlands meesterwerk in het hart van Bourgondië.
Een van de meest indrukwekkende sculpturen uit de late middeleeuwen is De Mozesput die werd gemaakt door Claus Sluter. Een beeldhouwer uit Haarlem die aan het Bourgondische hof uitgroeide tot een van de meest invloedrijke kunstenaars van zijn tijd. De opdrachtgever was hertog Filips de Stoute, die net buiten Dijon een nieuw kartuizerklooster liet bouwen, de Chartreuse de Champmol. Dat staat er nog steeds! Dit klooster diende als religieus centrum én als toekomstig mausoleum voor de Bourgondische dynastie.
In het midden van de kloostergang stond een grote waterput. Filips gaf Sluter de opdracht een monumentale bekroning op de put te maken. Hiermee wilde hij de bezoekers en kloosterlingen tot devotie uitnodigen en zijn eigen prestige vergroten. Sluter ontwierp een zeshoekige zuil van kalksteen. Nu verbleekt maar de put was rijk beschilderd en verguld door hofschilder Jean Malouel. Oorspronkelijk zat boven de beeldengroep een rotsachtig plateau met daarboven een groot houten kruisigingsbeeld. (zie beeld beneden) Dat bovendeel is helaas verdwenen.
De zuil toont zes profeten uit het Oude Testament: Mozes, David, Jeremia, Zacharia, Daniel en Jesaja. Elk is uitgebeeld als een herkenbare persoonlijkheid, met eigen gelaatstrekken, gebaren en attributen met teksten die vooruitwijzen naar het lijden en de komst van Christus. Samen vormen zij een cirkel van profetieën uit het Oude Testament die de betekenis van het kruisbeeld, dat ooit boven hen stond, bevestigen én verdiepen. Tussen hen in staan engelen die rouwen om de kruisiging. Sluter gaf deze figuren een intense menselijkheid mee. Het is precies deze intensiteit die ervoor zorgt dat de Mozesput geldt als een van de belangrijkste voorbeelden van realisme in de beeldhouwkunst rond 1400.
De afgelopen jaren kreeg de Mozesput hernieuwde aandacht dankzij de kunsthistorica Susie Nash. In drie baanbrekende artikelen (Burlington Magazine) ontdekte zij de verdwenen onderdelen. Zij achterhaalde hoe de oorspronkelijke Calvariegroep, die er boven stond, eruit moet hebben gezien. Ze toonde aan dat Maria Magdalena de enige figuur was die knielde bij het kruis. Een veel soberder en intiemer ontwerp dan lang werd aangenomen. Ze ging ook diep in op de oorspronkelijke beschildering en de samenwerking tussen Sluter en Malouel. Daarbij ontdekte ze een opmerkelijk detail in de archieven: voor de profeet Jeremia werd een metalen bril besteld. Het is een van de vroegste verwijzingen naar een bril als onderdeel van een sculptuur, en benadrukt Jeremia’s rol als lezer en denker. De bril is dus de meest fascinerende vondst.
TECHNIEK
Materiaal:
Kalksteen
Afmetingen:
Hoogte: ca. 700 cm
Diameter: 260 cm
Plaats:
Chartreuse Champmol
Dijon – Frankrijk
Jeremia & Zacharias
Jeremia
Misschien een portret van de hertog
Banderol Daniël
Verwijzing naar Jezus
Oorspronkelijk ontwerp
Mozesput
Biografie Claus Sluter ca. 1350-1405
Sluter werd geboren rond 1350 in Haarlem en was een van de meest vernieuwende beeldhouwers van de late middeleeuwen. Over zijn jeugd is weinig bekend, maar ergens rond 1370–1380 trok hij naar het huidige Frankrijk. Zijn talent viel op bij het hof van de machtige hertogen van Bourgondië. In 1385 werd hij officieel benoemd tot “imagier ducal”, hof beeldhouwer van Filips de Stoute in Dijon. Daarmee kwam hij terecht in een van de meest ambitieuze en kunstminnende hoven van Europa.
Sluter werkte in en rond de Chartreuse de Champmol, het kartuizerklooster dat Filips liet bouwen als dynastiek mausoleum. Daar creëerde hij de sculpturen voor het hertogelijk grafmonument en zijn meest beroemde werk: de Mozesput (Puits de Moïse), een monumentale zeskantige sculpturengroep die ooit het fundament vormde van een groot kruisigingsbeeld. In deze profetenbeelden — met hun diepe plooien, sterke gezichten en opvallende individualiteit — laat Sluter zien hoe hij brak met de idealiserende gotiek. Zijn figuren zijn menselijk en levensecht. Een grote stap richting naturalisme die later zelfs de vroege renaissance beïnvloedde.
Kenmerkend voor Sluters stijl is zijn aandacht voor expressie, textuur en lichamelijke aanwezigheid. Waar gotische beelden vaak elegant en gestileerd zijn, gaf Sluter zijn figuren een bijna portretachtige intensiteit. Dat zien we ook bij het praalgraf dat hij maakte voor de hertogen met de bekende ‘pleurants’. Treurende figuurtjes die onderin de tombe een processie van gebed en verdriet afbeelden. Helaas heeft hij dit project niet kunnen afmaken maar zijn neef Claus de Werve wel.
Claus Sluter overleed rond 1405 maar zijn invloed bleef groot. Zijn neef zette zijn werk aan het hof voort. Sluters nieuwe, directe manier van beeldhouwen vormde een brug tussen de gotiek en de vroege renaissance in Noord-Europa. Vandaag geldt hij als een van de belangrijkste beeldhouwers van zijn tijd. Hij was een beeldhouwer die kalksteen tot leven bracht en in Dijon een blijvende erfenis naliet. Nog steeds kan je de beelden gratis bekijken in het Musee des Beaux Arts in Dijon. Het is een leuke stop op weg naar het zuiden.
Opmerkelijk genoeg groeit in Haarlem de laatste jaren de wens om Sluter ook in zijn geboortestad zichtbaar te eren. Een initiatiefgroep werkt er , met steun van schrijver Bart van Loo, aan plannen voor een standbeeld voor Sluter. Daarmee hopen zij een vergeten Haarlemse meester opnieuw een plaats in het stadsbeeld én bij het publiek te geven.





