Soms zit er achter een beeld een heel ander verhaal dan men denkt. ‘De Dokwerker’ van Mari Andriessen is daar een voorbeeld van. De opdracht voor het beeld kwam van het Comité Februaristaking 1941. Dit was een initiatief van de communistische verzetsgroep en oud-stakers. Zij vonden direct na WO II dat de staking — een collectief protest tegen de Jodenvervolging — blijvend herdacht moest worden. Toch duurde het tot 1947 voordat er concrete plannen werden gemaakt.

Mari Andriessen, die tijdens de oorlogsjaren zelf ondergedoken had gezeten, werd benaderd vanwege zijn reputatie als humanistisch beeldhouwer. Hij accepteerde de opdracht en nam er  vijf jaar de tijd voor. De definitieve onthulling was in 1952. Voor zijn werk ontving Andriessen een vergoeding van fl. 25.000,-, Omgerekend naar nu zou dat ongeveer €120.000 zijn. Maar als je alle uren en materiaalkosten rekent dan is het een bescheiden bedrag. Andriessen probeerde heel veel uit. Het beeld had verschillende gips versies. Uiteindelijk was hij zijn eigen aannemer Willem Termetz die ervoor poseerde. In tegenstelling tot wat veel beeldhouwers zeiden, werden gipsen beelden niet allemaal door henzelf gemaakt.
Dat gebeurde veelal bij de fa. Bousquet in Parijs. Zij hadden een punteermachine of pantograaf die een klein beeld kon uitvergroten naar een grotere versie. Hier een korte reportage waar aan het eind (07.35) dit wordt uitgelegd. Dat was handig maar ook weer niet. Alles wat er n.l. in het kleine model zit, wordt een op een uitvergroot. Een normale duimafdruk in het gips wordt dan 3 tot 4 keer zo groot. De vraag is dan of je stilistisch nog steeds hetzelfde effect krijgt. De figuur van de dokwerker is eenvoudig, maar allesbehalve oppervlakkig. Hij staat rechtop, de benen licht gespreid, de handen losjes op de heupen. Zijn borstkas is nadrukkelijk naar voren geplaatst en het hoofd fier opgericht. Andriessen drukt hiermee onverzettelijkheid, vastberadenheid, maar ook menselijkheid uit. Het is geen heroïsche overdrijving — integendeel, de kracht van dit beeld zit juist in de herkenbaarheid en de ingetogen monumentaliteit.

Onderin zie je alle verschillende gipsbeelden die Andriessen heeft gemaakt. Al dan niet met hulp van Bousquet met een nota. Dat was niet mals: Fr. fr. 49.500,- Omgerekend ongeveer fl. 15.000,-  Dat was niet het enige. Het beeld werd hierna gegoten bij fa. Binder in Haarlem maar werd door de uitvergroting én de plaatsing op een hoge sokkel een beetje plomp.
Een beeld dat je van onder bekijkt moet anders worden vormgegeven. Michelangelo had dat met zijn ‘David’ al door in 1503. Het beeld zou hoog aan de zijkant van de Dom in Florence worden geplaatst. Het hoofd moet dan groter anders klopt het perspectief niet meer. De Dokwerker kreeg door de uitvergroting en sokkel niet de monumentale uitstraling die men verwachtte. Collega beeldhouwer Gregoire bracht uitkomst. Volgens zijn zoon Pepe Gregoire, zaagde zijn vader de benen door en voegde 20 cm brons aan de benen toe. Hiermee kreeg het beeld lengte én toch de indrukwekkende uitstraling die het verdiend.