Voor de Stadsschouwburg in Utrecht staat het fonteinbeeld  Feest der Muzen (1959) van Joop Hekman. Het is een mooie scène. Drie vrouwenfiguren in brons in beweging rondom een centraal modern element. Het kletterende water zorgt voor een verrassend element. Het stoort soms doordat het niet goed kan zien en tegelijk is het mysterieus. Wie eromheen loopt, merkt dat de beeldengroep steeds van beeld en karakter verandert. Soms zijn de figuren dansend. Soms bijna Grieks klassiek. De drie vrouwen zijn de muzen. Dit waren de dochters van Zeus die de mensheid wijsheid en inspiratie gaven. Toeval bestaat niet want de muzen zijn verbonden met deze plek. De schouwburg ertegenover is een huis voor verhalen, drama en muziek. De drie vrouwen zijn Melpomene (tragedie), Thalia (komedie) en Terpsichore (dans). Hekman vertelt dat niet anekdotisch met maskers of attributen, maar vooral met houding en beweging en zelfs dan is het lastig te onderscheiden wie wie is.

De opdracht voor een fontein vóór de schouwburg ontstond vlak na de oorlog, toen de stad Utrecht geloofde in stads-verfraaiing en cultuur in de openbare ruimte. Er kwam een prijsvraag en uiteindelijk werd het ontwerp van Hekman gekozen. Bijzonder is dat hij voorafgaand aan de uitvoering een studiereis naar Rome maakte om daar fonteinen te bestuderen. Dat zie je terug in de manier waarop Feest der Muzen is verbeeld. In Rome zijn fonteinen nooit alleen decor. Ze zijn theater in of met water. Denk aan de Vierstromenfontein van Bernini op de Piazza Navona of de Trevi fontein. Hekman lijkt dat idee naar Utrecht te hebben vertaald maar dan op meer menselijke schaal. Het beeld is niet hoger dan twee meter. 

Feest der Muzen werd in brons gegoten door gieterij Stöxen in Leiden (zie foto’s onder) en groeide uit tot een van Hekmans belangrijkste werken in de stad. Het is typisch voor zijn rol binnen de Nederlandse beeldhouwkunst: figuratief, helder van thema, gemaakt voor het publieke leven. Niet streng modernistisch, zeker niet nostalgisch maar zijn werken zitten er ergens ertussen. Joop had de overtuiging dat kunst midden in de stad hoort, waar mensen wandelen, wachten, praten of elkaar ontmoeten. We weten via zijn vrouw Rie dat hij soms dagen op de plek rondzwierf waar het beeld moest komen. Aandachtig kijkend naar de mensen, straten, gebouwen en als wat er afspeelde.

Wie hier even blijft staan en aandachtig kijkt merkt dat het beeld niet vraagt om uitleg, maar om aandacht. Juist door het stromende water moet je net even meer moeite doen. De muzen herinneren ons eraan dat kunst geen luxe is maar een bron van inspiratie & verbeelding.